در بحبوحه انتخابات، نقدها و سخنان انتقادی، پررنگ‌تر از فصول عادی است؛ چراكه اصولا كاندیداها در انتقاد از روند موجود پا به عرصه انتخابات می‌گذارند و برای بهبود این روند ، برنامه ارائه می‌كنند و یا لااقل شعار آن را می‌دهند ؛ اما مرز نقد و تخریب كجاست؟
به طور یقین وقتی نقدها با غرض‌ورزی‌های سیاسی و با هدف ناموفق جلوه دادن رقبا صورت می‌گیرد ، نقد ، غیرسازنده و جنگی فرسایشی می‌شود كه‌ نه‌تنها تاثیر اصلاحی به دنبال ندارد كه حتی باعث تخریب دستاوردها و اقدامات مثبت نیز می‌شود.
از سویی نقدهایی می‌تواند موثر واقع شود كه اولا هدف اصلاح امور را دنبال كند و ثانیا به دنبال نقد راهكارهای پیشنهادی برای تغییرات اساسی ارائه شود تا بتوان به اصلاح امور كمك كرد؛ اما برخی معنای نقد را با تخریب، منفی‌بافی و سیاه‌نمایی مترادف می‌دانند، حال آن كه نقد به معنی تحلیل و نه الزاما توجه صرف به وجه سلبی است و در نقدهایی كه از دولت صورت می‌گیرد، این موضوع صادق است.
دیروز یكی از كاندیداها در جمع مردم گناوه سخنانی مطرح كرد كه نه‌تنها از حیطه نقد و انتقاد خارج است، بلكه از شخصیتی چون او چنین انتظاری نمی‌رفت. وقتی كه این كاندیدای محترم می‌گوید ملت ما الان با این رئیس‌جمهور احساس حقارت می‌كند، این توهین به یك شخص نیست؛ بلكه به میلیون‌ها مردمی توهین می‌شود كه او را با رای خود انتخاب كرده‌اند و اكنون نیز از او در قامت رئیس‌جمهور ایران حمایت می‌كنند.
آیا سخنرانی احمدی‌نژاد در اجلاس ژنو در آن فضای متخاصم، احساس حقارت را در مردم ایجاد كرد یا استواری ایران را بر مواضع خود نشان داد؟ كسی منكر نیست كه دولت نهم نیز همچون سایر دولت‌های پیشین دچار برخی كاستی‌ها و تصمیم‌های اشتباه و شتابزده است؛ اما آیا این كاستی‌ها به آن حد رسیده كه ملت با این رئیس‌جمهور احساس حقارت كند؟
افكار عمومی، از شخصیتی كه با مدیریت قوی خود در مجلس ششم، یك‌تنه با افراط‌گری‌ها و تندروی‌های برخی نمایندگان كه جامعه بعدها آنها را برای همیشه طرد كردند مبارزه كرد و مانع آن شد كه این حركت‌ها خللی در روند عادی مجلس ایجاد كند انتظار بیشتری دارد. باید همه كمك كنند فضای بداخلاقی سیاسی بر فضای انتخابات حاكم نشود.